Deze zomer heb ik genoten van het trage leven op Sicilië. Van mensen die gewoon wachten tot je bent overgestoken, in plaats van nog snel voor je langs te schieten. Van uitgebreid eten, zonder haast, met aandacht voor wat er op je bord ligt. Van mensen die je behandelen alsof je familie bent en elkaar vanzelfsprekend helpen. En als er ergens een stem wordt verheven? Dan is het gewoon enthousiasme. ’s Avonds gaat iedereen naar buiten voor de “passeggiata”, de avondwandeling. Even samen de straat op, zonder haast. Gewoon leven!

Ze zien er op straat bijna allemaal chic en fit uit. Elegantie voert de boventoon Eén ding viel me al snel op: eten is hier geen tussendoortje dat je zo snel mogelijk naar binnen werkt. Mensen nemen er samen uitgebreid de tijd voor. Ondanks alle pasta zijn de porties heel klein. Ze staan bewust stil bij het eten, letterlijk stil.

Veel voedsel is puur en weinig bewerkt. Je ziet op tafel geen eindeloze verzameling snacks en sausjes, maar eten dat herkenbaar blijft als eten. Geen Lays-chips, maar hun eigen merk met op de ingrediëntenlijst alleen aardappelen, zonnebloemolie en zout. En superlekker ook. Na een paar dagen dacht ik: jeetje, ik heb hier geen McDonald’s of Burger King gezien. Ik vraag me af of die het hier zouden kunnen overleven met zo’n rijke keuken, die bovendien ook nog eens langer vult.

En na het avondeten gaat iedereen naar buiten voor de passeggiata. Jong en oud. Geen bestuurder die denkt: ik trap nog even als een gek het gaspedaal in om die voetganger voor te zijn. Even wandelen, kletsen, bekenden tegenkomen. Niet omdat er ergens een doel is. Gewoon omdat de avond te mooi is om binnen te zitten.

Familie is daar het allerbelangrijkste. Maar die warmte blijft niet alleen beperkt tot familie. De hoteleigenaresse Vincenza knuffelde elke ochtend mijn dochter Bella. Bella zag haar als haar oma en zodra ze haar zag, rende ze naar haar armen. Wat een warmte was dat. Ze zorgde elke dag goed voor ons en ze gaf ons zelfs eten mee wanneer we naar het strand gingen. Ondanks haar leeftijd haalde ze iedere dag lopend het fruit voor het hele hotel in die hitte, terwijl wij al na tien minuten lopen naar het strand zonder omkijken rechtstreeks de zee in plonsden.

De altijd behulpzame en elegante hotelreceptioniste Lucrezia vertelde dat ze zeven dagen per week in het hotel werkte. Terwijl ik me afvroeg hoe ze ons iedere dag met zo’n glimlach te woord kon staan, vermoedde ik al iets: ook hier namen ze gewoon de tijd. Zij en de rest van het personeel zaten iedere ochtend samen aan de espresso en cannoli, met veel gelach en geklets.

Die warmte zag ik ook terug in de solidariteit. In een lokaal restaurant zagen we hoe de eigenaresse zich ontfermde over een blinde vader en zoon. Met ontzettend veel geduld nam ze de menukaart met hen door en vertelde ze één voor één wat er te kiezen was. Geen haast. Gewoon helpen.

Terwijl ik genoot van mijn pasta al limone, viel me op hoeveel rust er op straat was. Als ik een keer een verheven stem hoorde en omkeek, zag ik dat mensen gewoon heel enthousiast en vrolijk iets vertelden. Ook in het hotel was het soms een kakofonie van stemmen. De schoonmakers en het personeel praatten allemaal luid en enthousiast door elkaar heen. Iedereen gooide er nog even een opmerking tussendoor. Het klonk alsof er ieder moment ruzie kon ontstaan, maar niets was minder waar. Ze waren gewoon vrolijk met elkaar aan het kletsen.

Misschien is geduld ook wel verbonden met ruzies, dacht ik. En misschien kunnen we daar iets van leren. Hoe vaak ontstaat een ruzie niet doordat iemand meteen moet reageren, meteen iets van de ander wil? Wat zou er gebeuren als we elkaar een paar seconden zouden gunnen?

Ook qua luxe viel me iets op. Ik zag opvallend weinig auto’s waarvan je denkt: kijk eens wat ik kan betalen. Gewoon normale auto’s. Gewoon goed vervoer. Geen behoefte om alles groter, duurder of luxer te maken. Genoeg is hier gewoon goed genoeg.

De jonge vrouw in het restaurant waar we elke dag onze espresso dronken wilde heel graag weten hoe je ‘dank je wel’ zegt in het Turks. ‘Teşekkür ederim.’ Ze keek me met grote ogen aan en begon gillend door het hele restaurant te rennen: ‘Tşkrldrmrmrmrmr!’ 😂

Ieder jaar probeer ik nieuwe plekken te ontdekken. Niet alleen voor de mooie stranden of het lekkere eten, maar vooral om even uit mijn eigen manier van leven te stappen. Om te kijken hoe andere mensen leven. En soms kom je dan thuis met iets wat je niet had verwacht. Deze keer was dat een beetje meer geduld. Een beetje minder haast. Een beetje meer aandacht. En misschien het besef dat genoeg inderdaad goed genoeg kan zijn.

Nu ben ik hier weer volop begonnen met werken, maar ik probeer er wel iets van mee te nemen. Tussen mijn afspraken door soms uitgebreid lunchen in gezelschap of gewoon de passeggiata doen. Even de tijd nemen. Zonder haast!

Bella Italia!